AŞNA FİŞNE

Şu kasvet o kadar hoşuma gidiyor ki, derinlere çakılmak için kendimi en yükseklerde buluyorum. Çünkü aşk tam olarak böyle bir şey.Yüzümü görmek senin için kıymetli değilse artık, seni bu yüze hasret bırakırım. Yaparım bunu. Acımam. Restine rest. Gel hadi, beni dinle. Mantık seni yürütür ama koşturmaz. Hadi gel benimle. Aşk seni uçursun, istediğin yere kondursun. Yalandan da olsa, aşk olsun. 

Bazen birisi hayatına sessizce girer. Büyük bir olayla değil, küçük bir anla. Bir kelime, bir bakış, belki bir gülüş. O anda anlamazsın ama bir şey değişir. Kalbin yeni bir ritim bulur. Her şey aynı görünür ama hiçbir şey artık eskisi gibi olmaz. Aşk o farkı hissetmekle başlar, tam da mantığının itiraz edip, kalbinin ısrarla savunduğu o yerde. Sanki birisi kalbinin içine bir ışık bırakmıştır. Ne tam görebilirsin, ne de söndürebilirsin. Ve o ışık, seni her defasında aynı kişiye götürür. Bu duygu ne coşku ne de huzursuzluktur. İkisinin arasında, tarif edilemez bir denge. Her şeyin daha yumuşak, daha parlak, daha anlamlı göründüğü bir hâl. Siyah beyaz bir filmden çıkıp, yemyeşil çimenlere serilmek gibi, başının üstündeki masmavi gökyüzüne bakarken. Onunlayken bir cihan gibi kalabalık, o yokken bir mezar taşı gibi soğuk ve buz kesmiş bir hâl. Güneş bir başka batar, ay bir başka doğar. Kontrolü bırakmak aslında. Plan yapmadan, hesapsızca, taktiğe girmeden, içinden geldiği gibi, analiz etmeden... Kendini koyvermek. Ne olacağını bilmeden, güvenmek. Belki kırılmak, belki tamamlanmak. Gitmesinden deli gibi korkarken bile git demek. Diyebilmek. Her hâliyle gerçek. 

Bu duygunun içinde kalmayı seçmeli insan. Acele etmeden, ad koymadan, beklentiye girmeden. Çünkü bazı duygular yaşanmak için geliyor, tanımlanmak için değil. Birine sahip olmak gibi değil, birine varlığını sunmak gibi. Birine ulaşmaktan çok, yönelmek. Yıllarca sımsıkı tuttuğun dizginleri bırakıp, pamuk ipliğinden hallice o ipe güvenerek kendini boşluğa bırakmak o saniye. En derinlere çakılmak için birebir. Ne derinlere. 

İnsana her türlü şeyi, asla yapmam dediğin şeyleri bile yaptırabilen bir hastalık bu. Sonu mutsuz da bitse, aşk güzel. Evrensel bir yara birimi.

Aşkı hep sevdim. En büyük kumar. Kazandığım da oldu, kaybettiğim de. Ta ki yabancılara gülümsediğimi, bebeklere el salladığımı, ambulans geçerken içimden dua ettiğimi fark ettiğim bu yaşıma kadar, hep aradım onu. Ama sonunda anladım ki, aşk benim.